Roel Kuilder

Het journalistieke product moet terug

Fri, 07 Sep 2012 16:44:15 +0200

Kranten hebben het de afgelopen twintig jaar zeer zwaar gehad. Immers, zij hebben in die tijdspanne hun abonneebestand flink zien dalen. Een reden daarvoor is het ‘snelle nieuws’ op internet. Alles wat in het papieren medium staat, is al gelezen op het internet. Daarom zullen adverteerders eerder met hun geld naar het internet gaan, dan naar kranten.
Inkomsten uit advertenties zijn daarom nog belangrijker geworden dan eerder. Zonder inkomsten kan een krant namelijk niet bestaan. Maar doordat die advertenties zo belangrijk zijn geworden, groeit de invloed van commerciële belangen op de journalistiek. Toch? Maar kunnen commercie en journalistiek wel hand in hand gaan?

Mirjam Prenger is docent Journalistiek aan de Universiteit van Amsterdam en tevens auteur van het boek Gevaarlijk Spel, dat de verhouding tussen bedrijfsvoorlichting en de journalistiek onder de loep neemt. Zij vindt dat commerciële beïnvloeding van de journalistiek voortkomt uit het ontbreken van een kritische houding van journalisten. (Prenger, e.a. 2011) Daar ben ik het mee eens. Als journalist schrijf je voor een doelgroep, jouw publiek. Zij lezen de krant en voor hen moet je schrijven. Je schrijft niet voor een adverteerder. Het zou ook raar zijn wanneer je een primeur moet laten schieten omdat anders een adverteerder vertrekt.

Maar er zit ook een andere kant aan het verhaal. Door onder andere de daling van het abonneebestand hebben de kranten veel moeten bezuinigen. Daardoor hebben mediaconcerns journalisten moeten ontslaan. De overgebleven journalisten komen daardoor met een hogere werkdruk te zitten. Ze komen in een zogeheten ‘nieuwsfabriek’ te werken. Zodoende kunnen journalisten het aantal PR- en persberichten die ze dagelijks binnenkrijgen niet kritisch genoeg beoordelen. Ze moeten produceren, produceren en produceren. Berichten nachecken zit er nauwelijks meer in.

De term ‘nieuwsfabriek’ heb ik uit het boek ‘Flat Earth News’ van de Britse journalist Nick Davies. Zoals al eerder gezegd, door bezuinigingen krimpen redacties. Maar het aantal te vullen pagina’s blijft, waardoor minder journalisten nog harder moeten werken om hetzelfde aantal pagina’s te vullen dan daarvoor. “Journalisten zijn steeds minder bezig met het vergaren van nieuws”, aldus Davies. “In plaats daarvan wordt hun werk gereduceerd tot het passief herkauwen van alles wat er op hun weg komt. Of het nu een echte gebeurtenis of een PR stunt is, belangrijk of triviaal, waar of niet waar.” (Davies, 2009)

Volgens Davies hebben adverteerders geen invloed op de inhoud van een krant. In een interview met de Belgische website Apache.be weet hij het volgende te vertellen: “In Groot-Brittannië heb ik geen enkel voorbeeld teruggevonden van adverteerders die de inhoudelijke lijn van de krant kunnen besturen. En geloof me, ik heb ernaar gezocht”, aldus Davies. “Adverteerders proberen zonder enige twijfel tussen te komen, maar ik ken eerlijk gezegd geen geval waarin dat is gelukt.” Aan de redacties ligt het dus niet. Zij zijn blijkbaar in staat om de wensen van adverteerders te negeren. Maar het probleem blijft staan dat een redactie met minder leden dezelfde hoeveelheid werk moet verrichten dan diezelfde redactie met meer leden daarvoor.

Prenger en Davies hebben allebei een andere zienswijze wat betreft commerciële beïnvloeding. Prenger wijt het aan het ontbreken van een kritische houding van journalisten, Davies geeft juist aan dat een te grote werkdruk de boosdoener is. Twee andere zienswijzen, maar het effect is hetzelfde. Het checken van bronnen en feiten gebeurt nauwelijks meer. Daar is of geen tijd voor, of journalisten zijn niet kritisch genoeg. Maar journalisten moeten produceren, dat is zeker. Kranten moeten tegenwoordig de kosten drukken en proberen winst te behalen. Ze gaan voor het binnenhalen van geld, in plaats van het maken van een degelijk medium. Oftewel: het journalistieke product is steeds minder het doel. Dit brengt de integriteit en de kwaliteit van een medium in gevaar.

Volgens freelance journalist en creativiteitsdeskundige Karel van den Berg kunnen journalistiek en commercie wel samengaan. Volgens hem staat commercieel denken binnen de journalistiek niet gelijk aan het verloochenen van objectiviteit. “Zeker, de handel in nieuws moet brood op de plank brengen, wil journalistiek een factor van betekenis zijn. Het omgekeerde geldt ook: journalistiek zonder relevantie verliest als sector haar bestaansgrond”, aldus Van den Berg. “Dat zien concerns weleens over het hoofd. Relevantie vereist een groter vakmanschap dan bekende informatie verder rondpompen, onzin belangrijk maken of ongemakkelijke waarheden verzwijgen of opleuken. Dat maakt dat commercie en journalistiek prima door één deur kunnen: journalisten willen zoveel mogelijk mensen zo goed mogelijk informeren.”

Dit zegt hij op de website van De Nieuwe Reporter. Hij is van mening dat nieuwsmedia marktwaarde moeten creëren en zichzelf waardevol moeten maken door zich te onderscheiden van andere titels. Innovatief denken en het maken van eigenzinnige keuzes zijn hiervoor de ingrediënten. “Wat journalisten en hun bazen voor commercie aanzien, is in werkelijkheid bedrijfsvoering”, zegt hij. Hij noemt een aantal media op die dit doen en ook succes hebben. Zo komt hij met NU.nl, nrc.next en RTV Noord. Zij wijken af van de gebaande paden en durven keuzes te maken. Zij kijken verder dan cijfers. “Oplage- kijk- en luistercijfers zorgen voor windtunneljournalistiek, zoals ook automodellen volgens de wetten van de laagste weerstand op elkaar gaan lijken”, aldus Van den Berg. “Dat is anti-creatief, anti-innovatief, anti-journalistiek en anticommercieel. En in het ergste geval zetten de dagkoersen aan tot de jacht op sensatie, zoals bij de Britse tabloids, zoals bij De Telegraaf.”

Het blijft zoeken naar een oplossing. Zelf vind ik dat de journalistieke integriteit van een medium niet in gevaar komt als je een duidelijk onderscheid maakt tussen advertentie en redactie. Wanneer die er is, dan kunnen journalistiek en commercie hand in hand gaan. Of zoals Bart Brouwer, voormalig hoofdredacteur van gratis krant Sp!its, zegt: “Met de Rabobank hebben we tijdens de Tour de France een tourpagina gemaakt. Zij sponsorde de pagina. Van tevoren hebben we afgesproken: op het moment dat er stront aan de knikker is met de Raboploeg, dan gaan we dat opschrijven.” (Van der Meulen, 2009)

Journalisten moeten de mogelijkheden hebben om hun werk goed te verrichten. Zij moeten niet geremd worden door adverteerders. Wanneer dit het geval is, dan kunnen commercie en journalistiek hand in hand kunnen gaan.
Dat is echter niet het enige. Zoals Van den Berg al zei: een medium moet zich onderscheiden. Een krant moet zich willen onderscheiden door anders te zijn. Het publiceren van persberichten en achter nieuws lopen van een andere krant helpt hier niet bij. Kranten willen nu alleen maar produceren, maar creëren doen ze niet. Dus maak van een redactie geen nieuwsfabriek, maar een echte redactie.

Bronnen

Nick Davies, Flat Earth News, 2009

Mirjam Prenger e.a., Gevaarlijk Spel, 2011

Storm in de Media, Van der Meulen, 2009

De Nieuwe Reporter http://www.denieuwereporter.nl/2011/12/het-ontbreekt-de-journalistiek-aan-modern-commercieel-en-creatief-denken/

Apache http://www.apache.be/2009/10/14/interview-met-nick-davies-over-het-einde-van-de-journalistiek/

Basketbal hoort bij Amerika

Mon, 09 Apr 2012 22:33:28 +0200

Vanaf het moment dat de Basketball Association of America (BAA) en National Basketball League (NBL) in 1949 fuseren en verdergaan onder de naam National Basketball Association (NBA) weet basketbal in Amerika menig hoofd op hol te brengen. Met bomvolle tribunes om zich heen proberen de reuzen op het veld hun teams naar eeuwige roem te gooien.

Voordat de NBA in 1949 ontstaat, wordt er al competitief gebasketbald in Amerika. De NBL is al in 1937 begonnen met basketbal, terwijl de BAA de sport in 1946 nog een extra podium geeft. Ook op college wordt er volop gebasketbald. In maart komen alle kampioenen van alle verschillende districten elkaar tegen tijdens de National Collegiate Athletic Association (NCAA) Basketball Championship, beter bekend als March Madness. Al vanaf 1969 zitten volwassen mannen aan de beeldbuis gekluisterd om topspelers in de dop aan te moedigen. Jonge sterren breken hier door en zetten hun eerste stappen op weg naar eeuwige roem.

Transformatie
Basketbal heeft in Amerika door de jaren heen een transformatie gemaakt. Maakten Afro-Amerikaanse spelers in de beginjaren deel uit van een team? Geen denken aan! Tot in 1950 drie gekleurde spelers hun opwachting maken: Chuck Cooper, Nat Clifton en Earl Lloyd. Tot op de dag van vandaag zijn dit drie legendes in de basketbalwereld. In de jaren na hun entree stijgt het aantal gekleurde spelers. Iets wat het niveau ook ten goede komt en al gauw zijn gekleurde spelers meer regel dan uitzondering. En wat op een gegeven moment óók meer regel dan uitzondering is: de overheersing van de Boston Celtics. In de periode van 1957 tot 1969 winnen de Celtics maar liefst elf competities, waarvan acht op een rij (1959-1966).

Air Jordan
Maar, aan alles komt een eind en dus ook aan de zegereeks van Boston. Het duurt tot 1991 voordat er weer een legendarisch team opstaat: de Chicago Bulls. Met Scottie Pippen op het veld en meesterbrein Phil Jackson aan de kant winnen de Bulls van 1991 tot en met 1998 zes keer de NBA. Maar naast Pippen en Jackson hebben de Bulls nog ‘iets’. Michael Jordan is de grote ster van de ploeg. Jordan is wereldberoemd om zijn machtige dunks vanaf de worplijn, iets wat hem de bijnamen Air Jordan of His Airness oplevert. De NBA roept hem uit tot beste basketbalspeler aller tijden, iets dat op goedkeuring kan rekenen van andere legendarische basketballers. Magic Johnson, met vijf NBA-titels toch geen kleintje, zegt: “Je hebt Michael Jordan en dan pas komt de rest.” En nadat hij in zijn tweede profseizoen in de play-off-wedstrijd tegen de Boston Celtics 63 punten scoort, zegt tegenstander en superster Larry Bird: “God was vermomd als Michael Jordan.” Jordan vindt het basketballen na een aantal jaren wel even genoeg geweest, want aan het begin van het seizoen 1993-‘94 besluit hij om te gaan honkballen, jawel. Helaas voor Jordan − maar gelukkig voor het basketbal − is dit uitstapje niet heel erg succesvol, waardoor hij in 1995 zijn rentree maakt met de woorden ‘I’m back’. In de twee seizoenen dat Jordan afwezig is, winnen de Bulls geen titel, maar in 1996 kunnen zij weer feestvieren als ze met MJ de NBA-titel binnenslepen.

Los Angeles Lakers
Het team dat in de afgelopen tien jaar de meeste titels binnenhaalt, is de Los Angeles Lakers. Onder leiding van − daar is hij weer − Phil Jackson winnen de Lakers tussen 2000 en 2010 vijf keer de titel. De LA Lakers zijn niet alleen bekend door alle kampioenschappen die ze hebben mogen vieren. Ook de toeschouwers dragen bij aan de bekendheid van de club. Omdat de club dichtbij Hollywood speelt, moedigen vele beroemdheden tijdens thuiswedstrijden aan de zijkant de reuzen op het veld aan. Acteur Jack Nicholson is met zijn courtside seat een vaste bezoeker van alle thuiswedstrijden en misschien wel de meest fanatieke supporter van het team. Maar ook wereldberoemde acteurs als Will Smith, Leonardo di Caprio en Matt Damon zijn vaak langs het veld te vinden, net als voetballer David Beckham.

Black Mamba
Sterspeler van de Lakers is Kobe Bryant. Bryant, die zich graag Black Mamba laat noemen, is volgens velen de beste speler van het afgelopen decennium. Niet zo raar als je ziet dat hij een sleutelspeler is geweest in alle vijf de titels van de afgelopen tien jaar en ook nog ‘even’ Olympisch goud meepikt op de Spelen van 2008. Toch heeft Bryant er hard voor moeten werken. In de beginjaren van het afgelopen decennium wint hij met medespeler Shaquille O’Neal drie titels op rij. En terwijl de mannen op het veld goed met elkaar kunnen vinden, is de sfeer in de kleedkamers tussen de twee ijskoud. Na de drie titels ontstaat er een discussie, want: wie is er beter, O’Neal of Bryant? Na een verloren NBA-finale in 2004 vertrekt O’Neal. Het is tijd voor Bryant om te laten zien dat hij de beste is, zegt hij zelf. Maar in de jaren erna lukt het hem niet om de Lakers naar de finale, laat staan een titel, te leiden. Tot in 2008. De Boston Celtics zijn in de finale weliswaar te sterk voor de Lakers, maar het spel van Bryant is weer als vanouds. Dit resulteert in 2009 en 2010 in twee titels, waardoor Bryant met recht de beste speler van het decennium genoemd kan worden.

De strijd om de titel 'Queen of Pop'

Fri, 06 Apr 2012 21:10:07 +0200

Madonna, een naam die vanaf de jaren tachtig niet weg te denken is uit de muziekwereld. En als de bestverkopende vrouwelijke artiest aller tijden zijnde mag ze zich zeker een plaatsje aan de toep toe-eigenen. Maar sinds 2008 is er een nieuwe vrouwelijke artiest die immense populariteit geniet. Iemand die klaar staat om de troon van de Queen of Pop over te nemen: Lady Gaga.

De dames hebben in ieder geval een grote gemeenschappelijke deler: ze zorgen allebei voor de nodige controverse. Madonna in 1984 bijvoorbeeld met Like A Virgin, waarin volgens velen verschillende seksuele toespelingen worden gemaakt. In een tijd waarin er niet teveel over seks gesproken mag worden zorgde dit liedje dan ook voor de nodige discussie. Voeg daar de videoclip van het filmpje aan toe, waarin ze onder andere in een bruidsjurkje rondhuppelt, en de ophef was compleet. Maar dat stopte haar niet want enkele jaren later kreeg ze verschillende christelijke organisaties op de kast met de clip van het liedje Like A Prayer waarin ze voor brandende kruizen stond te dansen en getuige was van moord en verkrachting. Zelfs paus Johannes Paulus II sprak zijn afkeer uit tegen de clip.
Maar ook Lady Gaga is niet onbesproken wat muziek en videoclips betreft. Het liedje Marry The Night uit 2011 gaat volgens haar over slechte periodes uit haar verleden. En als we de clip moeten geloven, dan heeft ze het heel zwaar gehad. Zo komt ze terecht in een psychiatrische inrichting en ze lijkt krankzinnig te worden in haar appartement wanneer ze die helemaal overhoop haalt, haar haren blauw verft en zichzelf bestrooit met cornflakes. Dit alles doet ze trouwens topless. En in de clips van Alejandro en Judas heeft ze nodige kritiek gekregen van christelijke organisaties. In de clips komen brandende kruizen voor, is ze verkleed als een non en bezingt ze haar liefde voor Judas, degene die Jezus verried.
Maar het tweetal hoeft het niet alleen maar van hun clip te hebben. Ook op het podium weten ze de aandacht op zich te vestigen. Lady Gaga maakt er een sport van om zo schokkend mogelijk het podium te betreden. Zo is ze vaak op het podium te bewonderen terwijl ze onder het bloed zit bijvoorbeeld. Of ze komt gekleed in niemendalletjes het podium op om vervolgens zeer intiem te dansen met haar achtergronddansers.
Madonna kan er trouwens ook wat van. Stilaan heeft ze er een gewoonte van gemaakt om een liedje te zingen terwijl ze vastgebonden is aan een groot kruis. Maar seks speelt ook bij haar een grote rol in de shows. Zo heeft ze al ooit een masturbatiescene gespeeld op het podium terwijl ze betast werd door achtergronddansers.

Born this way
Beide vrouwen vertonen dus veel overeenkomsten met elkaar, zeker. Het zijn er zelfs nog veel meer dan bovengenoemde voorbeelden. Maar misschien komt dat ook wel doordat Lady Gaga een fan is van Madonna. Of zoals ze het zelf zegt : ‘Er is geen grotere fan van Madonna dan ik. Ik ben persoonlijk en professioneel haar grootste fan ter wereld.’
En misschien vertoonde Lady Gaga in 2011 iets teveel overeenkomstigheid met Madonna door haar nieuwe liedje Born This Way. Dat liedje leek qua melodie namelijk verdacht veel op Express Yourself van Madonna uit 1989. Niets van waar volgens Gaga. En ze had ook de steun van de Queen zelf, zei ze. Want volgens haar had ze een mail gekregen van Madonna waarin ze haar liefde en volledige steun uitsprak. Die steun bleek mee te vallen. Want Madonna zei in januari 2012 dat Born This Way een leuke manier was om Express Yourself opnieuw te doen.
Toch is er een wezenlijk verschil tussen beide artiesten. Dat is de verschillende tijdperken waarin beide vrouwen doorbraken. Toen Madonna in de jaren tachtig doorbrak was de televisie het meest populair. Wanneer je clip op MTV kwam, dan was je kostje gekocht. Ook heerste er in die jaren nog een taboe op het inspelen van seks en religie. Voor Lady Gaga geldt dat niet en misschien komt dat wel door Madonna. Feit is wel dat Gaga een kind is van een andere generatie. Ze leeft in een tijdperk waarin het internet het meest populair is. Wanneer een clip af is, gooit ze het op internet en kunnen miljoenen mensen het meteen zien. MTV? Leuk, maar niet meer zaligmakend. De muziekwereld zit in een tijd waarin niets meer te gek is. Lady Gaga speelt daar perfect op in door zich steeds controversieel te blijven kleden. Zo kwam ze al eens een keer op het podium verkleed als een man. Als Jo Calderone welteverstaan, haar alter ego. Maar ze liet zich ook eens op de rode loper ronddragen in een gigantisch doorzichtig ei, om pas tijdens het optreden er uit te kruipen. Het kan allemaal en daar maakt ze gretig gebruik van. Maar de outfit die de kroon spande was de befaamde vleesjurk van Gaga. Bij de Video Music Awards van MTV in 2010 droeg ze een jurk, laarzen, een tas en een hoofddeksel gemaakt van, jawel, vlees. Ophef alom, maar volgens Lady Gaga zat er een diepere betekenis achter de creatie. Want als wij volgens haar niet opkomen voor onze rechten, dan zijn wij binnenkort evenveel waard dan het vlees op onze botten. Maar zelfs dat is iedereen weer vergeten, want ze kan zomaar in een nog gekkere outfit opdagen. Daardoor blijft ze in de schijnwerpers. Madonna kan niet mee in deze kledingwedloop, want als ze daaraan meedoet dan is de kans groot dat de vijftiger uitgelachen wordt. De leeftijd spreekt dus ook in het voordeel van Gaga. Met haar 25 jaar is ze veel jonger dan Madonna, die al 53 lentes heeft meegemaakt. Lady Gaga spreekt de jeugd meer aan, terwijl er al kinderen zijn die verbaasd opkijken wanneer de naam Madonna genoemd wordt. Maar laatstgenoemde heeft al meerdere stormen overleeft. Sterren als Britney Spears, Jennifer Lopez, Christina Aguilera en Gwen Stefani zouden in het verleden zomaar de troon van de Queen of Pop over kunnen nemen. Maar zie, Madonna is er nog steeds. En het zou zomaar kunnen dat ze er nog heel lang blijft.

De Super Bowl houdt Amerika in zijn greep

Thu, 05 Apr 2012 22:55:49 +0200

De Super Bowl. Het jaarlijkse evenement waarin de twee beste American Football-ploegen van het land het tegen elkaar opnemen. Maar eigenlijk gaat de Super Bowl om meer dan American Football alleen. Kerken gaan ervoor dicht, bedrijven knokken om reclametijd en artiesten popelen om op te treden.

De Super Bowl is de finale van het seizoen waarin de winnaars van twee competities het tegen elkaar opnemen. Die twee competities zijn de American Football Conference (AFC) en de National Football Conference (NFC). De AFC en de NFC opereren onder de overkoepelende National Football League (NFL). De winnaars krijgen naast eeuwige roem ook nog iets tastbaars. Naast de Vince Lombardi Trophy, vernoemd naar wijlen Green Bay Packers-coach Vince Lombardil, krijgt elke speler van de winnende ploeg een ring. Daarin is het logo en de editie van de Super Bowl in diamanten gelegd.
De eerste editie van de Super Bowl vond plaats op 15 januari 1967. De winnaars toen waren de Green Bay Packers, die deze prestatie nog drie keer zouden overdoen. De ploeg die het vaakst de overwinning mocht vieren is de Pittsburgh Steelers, zes keer stapten zij als winnaar van het veld.

Maar zoals al eerder gezegd: de Super Bowl gaat om veel meer dan alleen de sport. Bedrijven grijpen het evenement aan om zichzelf in de spotlight te zetten. Wat dat betreft begon het pas eigenlijk vanaf 1984, toen Apple met een legendarische reclame voor de Macintosch computer het product een vliegende start gaf. Sindsdien is het knokken om wat zendtijd. Om tegenwoordig reclame te kunnen maken, moeten bedrijven dan ook diep in de buidel tasten. Wat heet, voor dertig seconden reclame moet men ongeveer drie miljoen dollar aftikken!
Maar dan heb je ook wat, want het evenement is jaarlijks de best bekeken sportuitzending van Noord-Amerika. Mondiaal doet alleen de finale van de Champions League het ‘beter’ qua kijkcijfers. Tijdens de editie van 2010 stemden maarliefst 111 miljoen kijkers de televisie af op het treffen tussen de Green Bay Packers en de Pittsburgh Steelers. Dat komt ook doordat Amerikanen massaal vrij nemen op de dag van de Super Bowl, ook wel Super Bowl Sunday genoemd. Dan gaat iedereen voor de televisie zitten met familie en vrienden om de wedstrijd te kijken. Dit gaat natuurlijk gepaard met eten en drinken voor de hele groep. Het liefst kippenvleugeltjes en pizza gecombineerd met goedgevulde glazen bier. Super Bowl Sunday is daardoor dan ook een dag waarop voedselketens goed zaken doen. Sterker nog, Thanksgiving is de enige dag van het jaar waarop er meer gegeten wordt! En wat het drinken betreft: politiebureaus zien jaarlijks een forse stijging van mensen die rijden onder invloed op deze dag.
Maar de Super Bowl gaat nog een stuk verder. Zo ver zelfs dat sommige kerken hun deuren sluiten of juist een dienst in de stijl van de Super Bowl gaan houden. Dan kijken de kerkgangers allemaal de wedstrijd, om in de rust naar het woord van God te luisteren.
Bedrijven laten zich dus graag zien tijdens de Super Bowl, maar ook artiesten staan graag in het middelpunt van de belangstelling. Dat begint al voordat de wedstrijd echt begint. Volgens goed gebruik wordt namelijk voor aanvang van een sportwedstrijd het volkslied gezongen. En wie kan dat beter doen dan een beroemde zanger(es)? In het verleden hebben dan ook beroemde artiesten als Billy Joel (twee keer), Aretha Franklin, Mariah Carey en Neil Diamond het The Star-Spangled Banner gezongen.
Maar het gaat niet altijd zonder horten en stoten. In 1991 bijvoorbeeld, bij het optreden van Whitney Houston. Toen kwam men erachter dat er een bandje afgespeeld werd in plaats van een liveoptreden. In 1991 was dat nog not done, maar vanaf 1993 is het gebruikelijk dat er een back-up track is. In dat jaar dreigde countryzanger Garth Brooks het stadion te verlaten en dus niet te zingen als zijn nieuwste clip niet werd gespeeld van te voren. Uiteindelijk kwam het allemaal goed, maar sindsdien is het dus normaal dat artiesten een bandje meenemen voor het geval dat het fout gaat. Veel artiesten nemen tegenwoordig het risico niet meer en playbacken tijdens het vertolken van het volkslied. Want één foutje bij het zingen van The Star-Spangled Banner kan er voor zorgen er volop discussie is. Popzangers Christina Aguilera weet hoe dat voelt. In 2011 zong zij een regel van het volkslied fout en enkele minuten daarna waren er al filmpjes te bekijken van haar fout op internet.

Nipplegate
Maar naast het volkslied is er nog een gelegenheid waarbij artiesten het veld opkomen. Tijdens de rust zijn er de zogeheten halftime shows van ongeveer een half uur. Tot het jaar 1993 waren het vooral marching bands die optraden. In 1991 en 1992 waren er met de boyband New Kids on The Block en Gloria Estefan artiesten van wereldformaat aangetrokken, maar in 1993 barstte het spektakel pas echt los. Toen kwam namelijk Michael Jackson, The King of Pop. Met een fenomenaal optreden vulde hij dertig minuten durende rust. Hij was ook tot dan toe de enige artiest die solo mocht optreden tijdens de pauze. De organisatie van de Super Bowl wilde op deze manier kijkers blijven trekken als het spel niet aan de gang was. En dat is gelukt. Zo rond de 85 miljoen mensen blijft tegenwoordig kijken tijdens de shows en dat is niet gek ook als je kijkt wie er op hebben getreden door de jaren heen. Zomaar een greep uit wat namen: Diana Ross, Bruce Springsteen, Prince, Paul McCartney en The Rolling Stones. Maar net als met het volkslied zijn ook deze shows niet zonder horten en stoten gegaan.
In 2004 ontstond er een grote rel tijdens de show van Janet Jackson en Justin Timberlake. Bij het laatste liedje, Rock your Body, trok Timberlake (al dan niet per ongeluk) een borststuk van het kostuum van Jackson. Hierdoor was voor een halve seconde de tepel van Jackson haar rechterborst te zien. Schande, vonden de Amerikanen en de klachten stroomden binnen. Het incident werd aangegrepen om te laten zien dat seks tegenwoordig een te grote rol speelde in het land. Muziekzender MTV, die de show produceerde, mag als gevolg van dit incident geen halftime shows meer produceren. Nipplegate was geboren.
Maar halftime shows kunnen zeker ook mooie momenten opleveren. Het meest sprekende voorbeeld hiervan is het optreden van de Ierse rockband U2 in 2002, een halfjaar na de aanslagen op de Twin Towers. Tijdens het nummer Where the streets have no name was er op een groot scherm de namen van de mensen te lezen die waren gedood tijdens de aanslag.
De Super Bowl. Altijd goed dus voor discussie, maar ook voor ontroerende momenten. Een evenement met een historie die de Amerikanen koesteren. Het is dan ook echt zoveel meer dan slechts een wedstrijd.

Video

Wed, 04 Apr 2012 22:29:32 +0200

All you need is clues

Wed, 04 Apr 2012 12:50:13 +0200

Paul McCartney zou al 44 jaar dood zijn. Volgens vele geruchten is de Beatle in 1966 verongelukt om vervolgens vervangen te worden door een zogeheten look-a-like en sound-a-like. Een bizar verhaal. Maar hoe is dit verhaal ontstaan? Twee experts laten hun licht schijnen op het onderwerp. Azing Moltmaker, schrijver van 39 boeken over The Beatles en beheerder van het museum over de band in Alkmaar. En Doctor Lev, beheerder van www.paul-is-dead.com en al sinds 1978 bezig met “de dood” van Paul McCartney.

Paul McCartney zou op 9 november 1966 de studio verlaten hebben na een aanvaring met de andere Beatles. Op weg naar huis zou hij verongelukt zijn. Om de “dood” van Paul verborgen te houden voor het publiek zouden zij een vervanger hebben moeten zoeken. En die vervanger wordt uiteindelijk gevonden.
William Shears Campbell, Billy Campbell of Billy Shears, dat zouden de mogelijke namen zijn van de “vervanger” van Paul. Laten wij hem voor het gemak maar Billy Campbell noemen. Billy is een simpele politieman voordat hij Paul vervangt. Hij is de winnaar van een Paul McCartney look-a-like wedstrijd in 1965 en zou zo in beeld zijn gekomen.

“Turn me on dead man”
Ondanks dat het gerucht al rondgaat op verschillende universiteitscampussen, breekt het pas echt door op 12 oktober 1969. Russ Gibb, radio DJ bij WKNR radio, krijgt tijdens een uitzending een telefoontje van een student genaamd Tom. De student adviseert de DJ om het lied “Revolution 9” achterstevoren te draaien. Hieruit zou je volgens Tom kunnen afleiden dat McCartney overleden is. Gibb doet dit en hoort naar eigen zeggen “Turn me on dead man”, de zoektocht naar meer “clues” is begonnen. Al snel stapelen aanwijzingen naar de dood van Paul McCartney zich op. Het gerucht wordt steeds sterker. De zanger is immers al lang niet meer in het openbaar verschenen. De communicatiegoeroes van The Beatles komen wel naar buiten met een reactie: “It’s a load of rubbish.” Uiteindelijk, op 7 november 1969, spreekt Paul in Time Magazine. Hij geeft aan dat hij niet zo vaak meer in het openbaar verschijnt omdat hij al genoeg aandacht heeft gekregen. Verder verklaart Paul dat hij, verrassend genoeg, echt nog in leven is.

Clues in de tekst
Ondanks deze verklaring van de zanger blijven de clues komen waarvan er een paar echt uitspringen. Zo zou je, wanneer je het gemompel van Lennon aan het einde van “I’m so tired” achterwaarts afspeelt, de woorden “Paul is dead, miss him miss him miss him” horen. “Duidelijker kan je het niet hebben”, volgens Lev. “Dit gaat natuurlijk duidelijk over Paul en het feit dat hij dood is.” Twee andere aanwijzingen zitten in de liedjes “I’m the walrus” en “Glass Onion”. Volgens aanhangers van de Paul-Is-Dead-theorie (PID) zou de walrus staan voor de dood. Alhoewel Lennon in “I’m the walrus” zingt dat hij de walrus is, zaait hij voor verwarring in “Glass Onion” door te zingen “Here”s another clue for you all, the walrus was Paul.” Dit gaf voor Lev de doorslag: “Dit is de meest duidelijke clue. Lennon vertelt ons dat er daadwerkelijk aanwijzingen zijn en dat Paul ook echt dood is!” Moltmaker doet het af als een verzinsel: “Je moet erbij stilstaan dat het Amerikanen zijn die Paul doodverklaarden. Zij weten niets van andere culturen af en hebben ergens gehoord of gelezen dat een walrus staat voor de dood.”

Sergeant Pepper
Sergeant Peppers Lonely Hearts Club Band komt in 1967 uit en wordt als een van de beste platen uit de muziekhistorie gezien. Maar het album is niet alleen bekend vanwege zijn muziek, ook de cover is wereldberoemd. Volgens PID-aanhangers is de cover een bron van veel aanwijzingen. De hele cover zou een begrafenis voorstellen met vooraan “Beatles” gespeld in bloemen, wat zou inhouden dat The Beatles als geheel begraven zouden worden. Voor “Beatles” ligt in bloemen een basgitaar, het instrument van McCartney. De teksten van het album zijn ook geliefd bij de believers. Het lied “A day in the life” bijvoorbeeld waarin beschreven zou worden hoe McCartney aan zijn einde kwam. En bij de titelsong wordt er een nieuw bandlid geïntroduceerd: Billy Shears. Vraag blijft, wie is deze man? Is het Campbell? Moltmaker: “Shears is Ringo. Op dit album mag hij namelijk voor het eerst écht zingen. Daarom hadden ze een andere naam voor hem bedacht.”

Abbey Road
Volgens de site ispauldead.com is Abbey Road “the cover that started it all”. Op de cover lopen de vier Beatles over een zebrapad. Niks bijzonders zou je zeggen, maar ook deze cover zou vol met clues zitten. De vier bandleden zijn namelijk apart gekleed. Zo zou Lennon, in zijn witte pak, een priester voorstellen. Zou Ringo een begrafenisondernemer zijn en moet George Harrison een grafdelver voorstellen. Maar de grootste aandacht gaat naar Paul. Hij is namelijk slordig gekleed en blootvoets. Precies zoals mensen begraven worden in sommige landen, volgens aanhangers van de PID-theorie. Maar Paul valt nog om meerdere dingen op. Zo loopt hij uit de pas en heeft hij een sigaret in zijn rechterhand, terwijl iedere Beatles-kenner weet dat Paul linkshandig was. Verder staat er op het kenteken van de Volkswagen links van de cover 28IF. Ondanks dat Paul op dat moment 27 was, zat hij op dat moment in zijn 28^ste levensjaar. 28IF moet dan ook volgens aanhangers van de PID-theorie staan voor: in zijn 28^ste levensjaar als hij daadwerkelijk nog zou leven.

Feit is wel dat The Beatles na 1966 niet meer rond hebben getoerd. Dat zou volgens vele PID-aanhangers te maken hebben met het “feit” dat McCartney overleden is. Onzin, volgens Moltmaker: “Volgens mij is Paul op dit moment, door verschillende omstandigheden, nog de enige Beatle die aan het optreden is op dit moment.” En alleen lijken op Paul McCartney is niet genoeg. Want je moet ook nog linkshandig basgitaar spelen, precies hetzelfde zingen en ook nog eens geweldige hits schrijven? Hoe kan het dat dit allemaal in een simpele politieman uit Edinburgh verenigd is? Geluk, volgens Lev: “Bijna elke beroemdheid op deze wereld heeft een eigen verhaal en deed ander werk voordat hij of zij beroemd werd. Met wat geluk kom je heel erg ver.” Maar wat nou als Paul McCartney echt dood is? “Dan zou de status van The Beatles alleen nog maar verder omhoog gaan. Dan hebben ze het zo fenomenaal gedaan”, aldus Lev. En Moltmaker: “Mocht dat zo zijn, dan hebben wij een verbeterde versie van McCartney mee mogen maken na 1966. Daar mogen we dankbaar voor zijn.”

Paul is dood
www.paul-is-dead.com
www.ispauldead.com
www.paulisdead.co.uk

Paul is niet dood
www.paulisnotdead.com
www.turnmeondeadman.com

‘Ik zie heel veel monsters, soms verkleden ze zich als mama’

Tue, 03 Apr 2012 18:22:00 +0200

Hans Kuilder en Philomeen Elemans zijn voor het jaar 1996 niet met hun drie kinderen in het ziekenhuis geweest. Of ja, alleen met de geboortes dan. Maar aan het einde van dat jaar gaat het slecht met hun oudste kind, Joost. De jongen heeft hoge koorts, ijlt en slaapt bijzonder veel. De ouders hebben ineens een erg ziek kind. Nu, in 2012, kijken Philomeen (P), Hans (H) en Joost (J) terug op die bewogen periode.

P: Het zal zo’n 15 jaar geleden zijn. Het was in de kerstvakantie. Na de kerstdagen.
H: Hij was toen echt nog een klein ‘menneke’. Acht jaar oud. We woonden nog in ons oude huis. Op 39, tegenover het huis waar we later naar verhuisden. Het ging allemaal heel snel.
P: Joost had hoge koorts en op de een of andere manier was het anders dan anders. Ik was extra waakzaam, misschien moederlijke intuïtie?
H: Hij werd veel minder actief.
P: Klopt. Hij had hoge koorts, maar dat was niet de aanleiding van onze zorgen. Het was meer hoe hij keek en hij sliep opvallend veel.
J: Ik had 41 tot 42 graden koorts, daardoor ging ik ijlen. Overal zag ik kraaien, niet bepaald een goed teken…
P: Toch maar de huisarts gebeld.
H: Toen ging Philomeen met hem naar de dokter, volgens mij ’s middags.
P: Het was einde van de middag, eigenlijk geen spreekuur meer. We waren daar en Joost was de hele tijd aan het lachen, alsof hij er niet helemaal bij was. Ineens leek het alsof er niks aan de hand was, door het lachen. Toen we binnen mochten komen werd meteen de temperatuur gemeten.
J : Ik had hele hoge koorts, meer dan 41 graden.
P: Op een gegeven moment ging je in een hoekje van de kamer zitten en ging je weer lachen. En je hallucineerde. Je zei zelfs: “Ik zie heel veel monsters, soms verkleden ze zich als mama.” Je was ook bang voor me.
J: De huisarts verwees me meteen door naar het Sint Anna Ziekenhuis.
P: Die wist me te vertellen dat hij erg ziek was.
H: Ondertussen zat ik me thuis zorgen te maken.
P: In het ziekenhuis was de kinderarts al meteen gewaarschuwd, een vrouw.
H: Een vrouw? Ik dacht dat het Harrie Smeets was. Of Jan Widdershoven.
P: Nee, een vrouw. Een hele sympathieke ook. Ze onderzocht hem uitgebreid en er werd bij Joost een infuus aangebracht. Hij was namelijk ook uitgedroogd. In de avond kwam de uitslag: een dubbele longontsteking.
H: Hij moest daar natuurlijk blijven.
P: Hoe Merel en Roel reageerden weet ik eigenlijk niet meer.
H: Merel en Roel waren verbaasd, hun grote broer lag in het ziekenhuis. Ze leken een beetje onthand. Normaal waren ze met z’n drieën, nu was er eentje weg. Vooral Roel had het er moeilijk mee, die ging veel met Joost om. Ergens was ik opgelucht moet ik zeggen, hoe raar dat ook klinkt. De eerste stap naar genezing was gezet namelijk, hij was in goede handen. Stel je voor dat we langer hadden gewacht…

J: Als ik wakker was kreeg ik bezoek. Veel bezoek.
H: Van familie tot vrienden en kennissen.
J: Voor de rest heb ik eigenlijk alleen maar geslapen op mijn kamer.
H: Je kamer was linksboven. Op de bovenste verdieping. Ik kijk er nog wel eens naar als ik langs het ziekenhuis kom.
J: Ik had het beste uitzicht dat ik me kon wensen.
H: Het stadion van TOP Oss.
P: Dat was dan nog een beetje een leuke bijkomstigheid.
H: Hij lag ook met een bekende op de kamer. Eentje van de tweelingbroertjes van de familie Van der Kraan. Ze kenden elkaar van het voetbal bij TOP en van de basisschool.
J: Ja, ik lag daar met Thomas of Maarten van der Kraan. Hij had ook een longontsteking. Geen idee wie van de twee het eigenlijk was.
P: Ik ook niet.
H: Geen idee.
J: Ik vond het wel prima.

H: Hij kreeg allemaal medicijnen, antibiotica.
P: Ja, via een infuus.
J: Een aanslag op mijn conditie. Ik weet nog dat ik de eerste keer mijn bed uit mocht. Ik zakte door mijn hoeven en kotste de wc onder.
H: Zijn opname betekende trouwens wel dat hij oud en nieuw in het ziekenhuis moest vieren.
J: Dat was minder leuk. Maar ook heel bijzonder.
H: Iedereen vond dat zielig voor je, vooral Oma Kuilder en Oma Elemans. Die vonden het verschrikkelijk.
P: Probleem was wel dat we met Nieuwjaar een huis vol gasten hadden. Het was onze beurt om iedereen over de vloer te hebben.
H: Na enig overleg besloten Philomeen en ik om het door te laten gaan. Ik zou op oudejaarsavond om half elf ’s avonds naar Joost gaan om daar het nieuwe jaar in te luiden.
P: Ik bleef met de kinderen thuis. Of was Roel meegegaan?
H: Nee, het zal me altijd bijblijven dat ik Nieuwjaar samen met Joost heb gevierd.
J: Dat kan ik me ook nog herinneren. Samen met Pap het nieuwe jaar vieren.
H: Een bijzonder moment in het jaar en wij zaten daar alleen. We leken de enigen in het ziekenhuis te zijn. Alleen hij en ik. Het had twee kanten. Samen waren we eigenlijk een beetje zielig, maar we waren dus ook samen. Er was een echt wij-gevoel.
J: Toen het Nieuwjaar werd om twaalf uur was het natuurlijk wel heel mooi om zo vanaf de derde verdieping naar het vuurwerk te kijken vanuit het grote raam.
H: Een prachtig gezicht, de stad leek haast te ontploffen!
J: Vuurwerk vond ik op die leeftijd supervet, maar ik kon dus zelf niks afsteken. Dat was jammer.
H: Na twintig tot vijfentwintig minuten was de pijp wel op hoor. Toen heb ik je in jouw bed gelegd, jij sliep al voordat je het matras aanraakte. Daarna ben ik terug naar huis gegaan.

P: Na Nieuwjaar knapte hij snel weer op.
H: Dat was opvallend.
P: Uiteindelijk is hij een dag of vijf in het ziekenhuis geweest.
H: En al snel was hij weer de oude, ook opmerkelijk. Maar dat is vaak met kinderen. Die worden snel ziek, maar ook snel beter. Niet dat we het erg vonden hoor, haha!
J: Daarna heb ik nooit meer last gehad van mijn longen. Sterker nog: ik rook. En dat blijf ik lekker doen!

‘Jullie moeten wat opener zijn’

Mon, 02 Apr 2012 20:21:00 +0200

Asia Sapala werd vierenhalfjaar geleden door de liefde naar het Brabantse Uden gedreven. Die liefde is over, maar ze is nog steeds in Nederland. Met wat vriendinnen richtte ze in Oss de Poolse vereniging OSStoja op. Andere Polen helpen, dat is het doel.

‘Ik kom uit een van de grootste steden van Polen: Łódź. Dat ligt in het centrum van Polen en daarin verschil ik van andere Polen die ik in Nederland tegenkom. Zij komen voor een groot deel uit Silezië, dat is een deel van het land dat vroeger van Duitsland is geweest.
Door de liefde ben ik naar Nederland gekomen. Ik kwam een Nederlandse man tegen en samen hebben we eerst een jaar in Polen gewoond totdat we naar Nederland verhuisden. Het Brabantse Uden om precies te zijn. Die verhuizing is nu vierenhalfjaar geleden. Helaas is die relatie verleden tijd. Toen heb ik ervoor kunnen kiezen om terug te gaan naar Polen, inderdaad. Maar ik had leuk werk met aardige collega’s. Waar ik toen werkte daar ben ik nog steeds. Ik werk bij Vetipak. Dat is een bedrijf gespecialiseerd in co-packing. Dat betekent dat we als bedrijf producten verpakken en verzenden.
En ik ben geen opgever. Ik voelde dat mijn missie niet voltooid was.
Ik had een Poolse vriendin en zij had een dochter. Zij ging naar een Poolse school in de buurt. Van huis uit ben ik lerares Duits en ik ging met mijn vriendin mee naar die school. Daar werd ik gevraagd om als Poolse vrouw op vrijwillige basis voor de klas te gaan staan. Dat leek me leuk en toen ben ik dat dus gaan doen.
Maar na ongeveer een jaar werken kregen twee vriendinnen van mij en ik ideeën over hoe zo’n school geleid moet worden. Dat waren andere gedachten dan de school waar ik werkte. Daarom zijn we toen iets anders gaan doen en hebben we een eigen school gestart. Dat wilden we wel in een andere regio, we wilden onze ‘oude’ school niet voor de voeten lopen. In Oss konden we terecht, zo is OSStoja ontstaan. OSStoja, de Poolse Vereniging voor Cultuur en Onderwijs. Daar geven we aan verschillende groepen les. Zo hebben we een peuterspeelgroep van kinderen tot drie jaar oud. Ook hebben we groepen met kinderen van vier tot dertien jaar oud. We geven les over de geschiedenis van Polen bijvoorbeeld. Dat doen we op twee zaterdagen in de maand. Ook kunnen kinderen bij ons ouderwets Poolse spelletjes spelen. Dat doen we allemaal in het Pools. Voor die kinderen is dat ook fijn. Zij komen hier in een vreemd land met een andere taal. Op school wordt er van ze verwacht dat ze Nederlands kunnen spreken, dat is hartstikke moeilijk. Hier kunnen ze meer leren over hun land en hun eigen taal spreken.
Eigenlijk zijn we meer dan een school. We hebben bijvoorbeeld ook een bibliotheek, maar organiseren ook veel activiteiten. Met carnaval bijvoorbeeld. Dan nodigen we zowel Poolse kinderen als Nederlandse kinderen uit om een groot feest te vieren. Zo breng je ze in contact met elkaar. Maar ook de ouders komen elkaar zo tegen. Vooral moeders, kunnen ze lekker babbelen terwijl ze koffie drinken.’

‘Ook volwassenen kunnen terecht bij ons. Zo zijn we bezig met de oprichting van een infopunt voor Poolse arbeiders. We zijn daarover in gesprek met de gemeente Oss. De bedoeling van het infopunt is dat Polen die hier nieuw zijn en vragen hebben bij ons terecht kunnen. We willen alles behandelen, een woonplaats bijvoorbeeld. Of de Nederlandse taal. Daarvoor gaan we een cursus Nederlands beginnen. We zoeken nog wel een leraar, heb jij misschien interesse?
Dit is een voorbeeld van een goed initiatief van Polen in Nederland. Maar daar wordt nauwelijks aandacht aan gegeven. Nee, die kutkranten geven alleen aandacht aan dat ene negatieve verhaal. Daardoor ontstaat er een fout beeld van ons. Wij zouden alleen maar wodka drinken bijvoorbeeld, maar daar klopt helemaal niks van. Daar heb ik een leuk voorbeeldje van. Laatst hebben we met OSStoja een feest gegeven voor iedereen waarmee we met de vereniging in contact zijn gekomen. Uiteindelijk kwamen er ongeveer dertig personen, waarvan vooral Polen. Voor die groep moesten we natuurlijk een zaaltje afhuren. Maar de vrouw die het zaaltje beheerde was erg wantrouwig. ‘Welke drankjes drinken jullie? Goedkoop bier? Of veel wodka? Dat drinken jullie allemaal toch?’, zei ze tegen ons. We mochten het zaaltje wel huren en ik kan je vertellen dat er niemand een glas wodka heeft aangeraakt. Toen die vrouw even langskwam om te kijken was ze verrast, ze had het totaal niet verwacht zei ze tegen ons. Dat komt vooral door de media. Mensen lezen in de kranten iets negatiefs over ons en nemen dat over. De media geeft vooral aandacht aan die ene dronken Pool die hier een paar maanden komt werken. Maar jullie zijn toch ook wel eens dronken? Er zijn nog zoveel meer Polen hier in Nederland met gewoon een goede opleiding die niet worden gezien. Dat is zo jammer. Hoe we dat beeld kunnen veranderen?’

‘Jullie Nederlanders zijn niet zo tolerant als jullie denken. Ja, wat piercings, tatoeages en homoseksualiteit betreft zijn jullie dat zeker. Maar ten opzichte van andere naties? Nee, dat niet. En ergens is het ook wel te begrijpen als je kijkt naar de geschiedenis van dit land met gastarbeiders. Met Turkse en Marokkaanse gastarbeiders heeft Nederland wat problemen gehad. Misschien dat Nederlanders daarom tegenwoordig wat gesloten zijn tegenover Polen. Maar jullie moeten juist wat opener zijn. Elke Nederlander heeft zijn eigen vriendengroep en doet daarmee van alles. Waarom denk je dat een Pool goedkoop bier gaat halen en dat thuis opdrinkt in plaats van naar de kroeg te gaan? Nederlandse vriendengroepen gaan naar de kroeg en staan daar allemaal bij elkaar. Een Pool, die misschien nauwelijks Nederlands kan, staat daar in zijn eentje en voelt zich buitengesloten. Er is nagenoeg niemand die hem uitnodigt om bij hen te komen zitten.
Maargoed, met OSStoja willen we het beeld van Nederlanders over Polen dus verbeteren. Daar zijn we hard mee bezig en ik kan merken dat we op de goede weg zijn. Ik zou dan ook zeggen, kom een keer langs. Iedereen is van harte welkom bij ons. Maar wat ook heel belangrijk is voor mij: door OSStoja heb ik heel veel nieuwe vriendinnen gekregen. Het is dan ook niet alleen maar werken voor ons, maar ook een leuke gelegenheid om te kletsen met elkaar . Dat is heel belangrijk voor mij.’

Photo

Mon, 02 Apr 2012 13:55:00 +0200

jhnmyr: E230TD Got a cool tone going tonight… Super touch...

Mon, 02 Apr 2012 13:00:43 +0200

jhnmyr:

E230TD

Got a cool tone going tonight… Super touch responsive. (No looper involved.)

Marco van Basten is de Nederlandse man

Sun, 01 Apr 2012 21:01:00 +0200

Marco van Basten. Waar bijna heel Nederland hem tijdens de loting vervloekte, ging ik hem meer koesteren. Marco van Basten, die lul? Die vent die ons op het komende EK voetbal koppelde aan Duitsland, Denemarken en Portugal? Ja, inderdaad. San Marco, die lul.
Mag ik het even uitleggen?

Laat ik een geheim vertellen. Buiten mijn dagelijkse bezigheden om ben ik ook nog voorzitter van de VNM. Ken je die ? Dat is de Vereniging van de Nederlandse Man. En in die functie zag ik tijdens de loting ineens: Marco is dé Nederlandse man. Hij is een van ons, een ambassadeur van onze vereniging.

Tijdens de loting moest hij een vraag in het Engels beantwoorden. Hij klonk Hollandser dan ooit. Het gehakkel met woorden, het kwam bekend voor. Marco klonk als een Nederlandse man die op vakantie in het Engels aan een Italiaan vraagt waar de dichtstbijzijnde fietsenmaker is, want zijn zadel zit niet op de goede hoogte.
Het verschil zat hem in het decor. De Nederlandse man doet het op vakantie in een klein dorp, Marco deed het voor het oog van miljoenen mensen. Met een knappe blonde Oekraïnse vrouw in zijn nabijheid. Een dame waar het water in onze monden van loopt. In principe kunnen wij die vrouw ook in onze nabijheid hebben, maar dan moeten we het internet op en aardig wat euro’s aftikken. En om dan juist zo onbevreesd laten zien dat je het steenkolenengels beheerst, is typisch de Nederlandse man. Wij kennen geen schaamte, waar dan ook.

Op een gegeven moment begon Marco zelf voorzichtig grappig te doen. Hij hoorde ongetwijfeld de grappen van de presentator en dacht: dit kan ik beter. En ik moedigde hem aan, doen Marco! Doen! Want zo zijn wij ook, de Nederlandse mannen. We denken al heel snel dat we ergens goed in zijn. Want in een ver verleden waren wij een van de machtigste landen ter wereld. En met die wetenschap in het achterhoofd denken wij nog steeds op veel gebieden beter te zijn dan anderen.
Dat zijn we trouwens ook, dat weet je zelf ook wel.
Na de EK loting ben ik om: ik hou van Marco van Basten. Niet om zijn goals op het EK van 1988, niet om zijn voormalige bondscoachschap en ook niet doordat hij trainer van Ajax is geweest. Nee, hij was ons. Hij was mij. De Ware Nederlandsche Man.

‘Soms is het beter om te zwijgen’

Sat, 31 Mar 2012 17:42:00 +0200

16 September 2011

OSS-De film ‘de Bende van Oss’ opent 21 september het Nederlands Film Festival. In de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw terroriseerde deze bende het plaatsje. Maar wat was de Bende en zijn er nog sporen van deze tijd in Oss? Een zoektocht.

‘Als je de begraafplaats oploopt, zie je aan de rechterkant grafstenen in het grind. Zijn graf is het laatste graf.’ Een belletje naar de beheerder van Begraafplaats Hoogen Heuvel in Oss doet wonderen als je al twee uur ronddoolt op een begraafplaats en op zoek bent naar Geerard Hoekman. Geerard, wachtmeester te paard in dienst van de Koninklijke Marechaussee, werd op zondagavond 26 maart 1893 in Oss doodgeschoten door lokale criminelen. De Osse criminaliteit kreeg landelijke bekendheid en zo werd de Bende van Oss geboren.
Ondertussen ben ik bijna bij het graf van de ongelukkige Geerard. Het grind knispert onder mijn voeten. Verderop verwijdert een man een bos verwelkte bloemen bij een grafsteen. Hij ziet me, ik geef een knikje. Een zonnestraal valt op de steen van Geerard. Zijn steen heeft de tand des tijds met moeite doorstaan, getuige het vele mos en onkruid dat zich op en rondom het graf heeft gevestigd. ‘Laaghartig vermoord. Hij was een trouwe dienaar en viel als slachtoffer van zijn plicht. Zijne kameraden schonken hem deze rustplaats’, valt er op de steen te lezen. Zijn dood zat eraan te komen als ik de geschiedenisboeken moet geloven. Tijdens zijn zevenjarig verblijf in Oss was de Zeeuw druk bezig met het bestrijden van de lokale misdaad. Zo druk zelfs, dat hij bij Koninklijk besluit het riante geldbedrag van 25 gulden toegewezen kreeg. En ondanks dat de marechaussee verschillende aanwijzingen vanuit het criminele milieu kreeg dat er plannen werden gemaakt om hem uit de weg te ruimen, wees hij overplaatsing af. Hij zou proberen Oss tot zijn dood voor de criminaliteit behoeden.

Voor meer informatie over de Bende van Oss duik ik het stadsarchief van Oss in waar ik medewerkster Martine Eerelman tref. ‘De Bende kent eigenlijk drie fasen’, zegt Eerelman. Samen met haar loop ik de drie fasen na. ‘De eerste speelde zich af rond de moord van Hoekman. Na de moord werd de brigade in Oss versterkt, daardoor nam de misdaad af en leek de rust terug te keren.’ Ze weet me te vertellen dat, om de afname van de criminaliteit te vieren, de pastor van Oss in 1894 een beeldengroep liet plaatsen voor de Grote Kerk in het centrum van Oss. Die er nog steeds staat. Nieuwsgierig door dit verhaal fiets ik ernaar toe. Tegenover de kerk zet ik mijn fiets neer en loop richting de beelden. Ik zie Maria in het middelste beeld, geflankeerd door twee engelenbeelden. ‘Ter herinnering aan het noodlottig jaar 1893’, staat in het beeld gegraveerd. Maar dan moet je wel goed kijken. Ook de beeldengroep vertoont namelijk sporen van slijtage. Alsof ze expres niet onderhouden worden, om zo min mogelijk herinnerd te worden aan het verleden. Een bejaarde man loopt langs. Hij weet niet waarom de beelden hier staan, zegt hij. Maar wanneer ik hem het verhaal van de moord van Hoekman vertel, zie ik zijn gezicht grimmiger worden en de toon wordt ernstiger. ‘Ah, de bende. Dat is nooit tegen me gezegd, maar men praat sowieso niet graag over die periode. Soms is het beter om te zwijgen.’ Hij tikt met zijn wandelstok tegen de grond en steekt hem vervolgens de lucht in. ‘Houdoe hè!’

De tweede fase van de Bende van Oss is de fase waarop de film is gebaseerd. In de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw werd fabrieksstad Oss geteisterd door werkloosheid. De onvrede onder de arbeiders nam toe, net als het aantal roofovervallen in de omgeving van Oss. Martine reikt me een tijdschriftje aan. ‘OSS’, staat op de voorkant. ‘Fotoreportage van het bandietisme in Oss en zijn omgeving’, marktwaarde: vijftien cent. Ik blader door het schriftje, vergeelde bladzijden sla ik om. Algauw kom ik uit bij het Schaykse Veld, net buiten Oss. ‘De wieg van de misdaad’, volgens de schrijver van het stuk. Hier kwamen mannen met bijnamen als ‘Dikke Toon de Soep’, ‘Bijs de Sijp, ‘De Blauwe’ en ‘De Rut’ plannen smeden. Roofplannen en moordplannen. De achternamen van de mannen staan ook in het blad, maar voornamen worden nauwelijks genoemd. Een ding is zeker, de families De Bie, Hendriks en Van Galen namen een prominente plaats in de Bende van Oss. Namen die we trouwens niet tegenkomen in de film, daar worden andere namen gebruikt. Pasfoto’s van vijftien bendeleden zijn te bewonderen. Elke man kijkt bloedserieus in de camera, de blikken zijn kil. Ik blader verder. Naast de bendeleden zijn ook de huizen van enkele leden te bewonderen. Zo ook het vervallen huis van Marinus de Bie. ‘Hij heeft zijn huishouden absoluut verwaarloosd. Het enigste wat hij deed was opleiding geven in misdaden.’ Of wat te denken van het kroegje van Hanneke van Martekus, ook op het Schayske Veld. ‘Het beruchte kroegje van Hanneke van Martekus. Hanneke was hoogleraar in de misdaad.’ De Bende van Oss heeft huisgehouden in de omgeving van Oss, dat is zeker. In de archieven vind ik de cijfers: ruim 1100 delicten en 24 moorden. Indrukwekkende statistieken. In de film hoeven we niet te verwachten dat alles historisch juist is, volgens Martine. ‘Sommige moorden hebben plaatsgevonden in de jaren twintig. In de film vinden ze plaats in de jaren dertig. Dat is maar een voorbeeld. Vele delicten zijn samengevoegd. Eigenlijk is dat niet juist, een moord is een moord.’

In 1934 draaien de zaken om voor de Bende van Oss. Na de brute moord op een zeventigjarige boer uit het nabijgelegen Oijen is het genoeg. De marechaussee grijpt in, de bende verliest algauw de macht. Vele bendeleden worden veroordeelt. 71 daders krijgen in totaal 300 jaar gevangenisstraf. Dat de bende jarenlang zijn gang kon gaan komt doordat vele bendeleden connecties hadden met politiefunctionarissen. Die knepen een oogje dicht. Maar er is nog een factor waardoor de Bende van Oss kon blijven bestaan. Iedereen zweeg namelijk, van betrokkenen tot slachtoffers. De angst voor represailles was te groot. De ‘zaak Oss’ heeft ook grote landelijke invloed, de derde fase. In 1939, als de bende al lang en breed achter de tralies zit, komen ze in politiek Den Haag achter de corrupte zaken die in Oss hebben plaatsgevonden. Een kabinetscrisis. Het kabinet Colijn valt zelfs over Oss. Althans, dat wordt gezegd. Martine nuanceert het verhaal. ‘Eigenlijk was het kabinet al gevallen over de financiële situatie in Nederland, maar ook de zaak Oss werd behandeld. Het gaat te ver om te zeggen dat het kabinet alleen over Oss is gevallen.’

Voor mij is het duidelijk, ik moet naar het Schaykse Veld. Of in ieder geval de plaats waar het Schaykse Veld vroeger lag. Door Martine word ik naar de Berghemseweg gestuurd. Een straat die vanuit het stadscentrum naar het buitengebied van Oss leidt. Daar moet het zijn geweest. Ik stap op mijn fiets en maak een ritje door het gebied. Er is niet veel meer te zien. Vroeger was dit een buitengebied, met uitgestrekte vlaktes. Hier vochten mannen op leven en dood, werd de marechaussee aangevallen. Dit was het Wilde Westen, maar dan in Noordoost Brabant.
Nu volgen de rijtjeshuizen elkaar op, gebouwd in de jaren zeventig. De huizen van Marinus de Bie, het kroegje van Hanneke van Martekus: ze zijn verdwenen. De tijd heeft hier zeker niet stilgestaan. Er lijkt tegenwoordig weinig leven in de straat te zitten, het doet grauw aan. De zon kruipt weg achter de wolken. Aan de overkant staan ouders op een schoolplein te wachten tot hun kinderen de school verlaten. Uit de friettent even verderop komt een vrouw gelopen. Aan haar postuur te zien is ze geen vreemde in een snackbar. Ze weet dat hier vroeger de Bende van Oss zat, zegt ze. ‘Daar worden de mensen hier tegenwoordig vaak op aangesproken. Die film komt er namelijk aan hè.’ Ze loopt snel door. Even later kom ik een bejaarde vrouw tegen. Met moeite krijgt ze haar rollator vooruit geduwd. Ik spreek haar aan, maar ze praat er liever niet over. ‘We zijn al vaak genoeg in het nieuws geweest. Hier in Oss zwijgen we als de Bende ter sprake komt. In ieder geval de oudere mensen. Wij praten niet.’

‘Af en toe een scoop mislopen is een onderdeel van het vak’

Fri, 30 Mar 2012 19:26:00 +0200

Sociale media hebben zich de afgelopen jaren genesteld in de journalistieke wereld. Journalisten maken steeds meer gebruik van een sociale medium als Twitter. Een medium waarmee de journalist in contact kan komen met zijn publiek, zijn persoonlijke standpunten kan laten doorschemeren en nieuws kan brengen. Hier zitten voordelen aan. Zo kan het publiek feedback geven en kunnen journalisten kijken wat er speelt onder het volk. Maar ook nadelen. Zo kunnen nieuwsorganisaties bij elkaar ‘spieken’ en met het nieuws aan de haal gaan. Ook kunnen mediaorganisaties in verlegenheid gebracht worden door tweets van een van hun redacteuren. Een complex onderwerp in de journalistiek dus, want er zijn veel verschillende visies op het gebruik van Twitter. De Britse mediaorganisatie Sky News greep in ieder geval in door verschillende maatregelen te nemen. Maar is dit de goede manier?

De Britse krant The Guardian maakte op 7 februari 2012 bekend dat Sky News het Twittergebruik van hun eigen redacteuren aan banden wilde leggen. Dit omdat Sky via verschillende kanalen met een mond wilt spreken via verschillende kanalen. Om dit te bereiken werden er een aantal regels opgesteld. Journalisten mogen hun professionele Twitteraccount niet meer gebruiken voor het tweeten van persoonlijke zaken. Ook mag er niemand geretweet worden die niet voor Sky werkt en moeten redacteuren zich bij hun eigen portefeuille houden. Breaking news moet eerst aan de nieuwsredactie worden gemeld voordat het wordt verspreid via sociale media. Dit omdat Sky voldoende redactionele controle uit wilt oefenen op verhalen van Sky-journalisten.

Sunny Hundal schrijft onder andere voor The Guardian en is oprichter van het politieke weblog Liberal Conspiracy. Hij kan de stap van Sky News wel begrijpen. “Het verbod op retweets is begrijpelijk wanneer je hun zorgen erkent dat omstreden internetlinks of informatie geretweet door hun journalisten een negatieve impact kunnen hebben op Sky”, schrijft hij.
Volgens Hundal kunnen sommige retweets uitgelegd worden als een steunbetuiging van de journalist aan de inhoud van de originele tweet.
Hier kan ik een simpel voorbeeld bij geven. Wanneer nieuwslezer Rik van de Westelaken van de NOS iemand retweet die zegt dat de koningin dood moet, dan kunnen mensen denken dat Van de Westelaken het hiermee eens is. Dit is slechts een voorbeeld en niet waargebeurd.
Ook de nieuwsorganisatie (NOS in dit geval) kan hierdoor in de problemen komen. Volgens Hundal heeft het namelijk weinig zin om in iemand zijn profiel te zetten dat hij op persoonlijke titel tweet. Uiteindelijk zal zijn werkgever altijd verbonden blijven aan de persoon. Hij verwijst naar een politiek incident in Engeland. Matt Zarb-Cousin, medewerker van de minister van justitie en tevens Labourlid, noemde koningin Elizabeth een bedelaar die rondkomt van belastingen. Ondanks dat hij in zijn profiel had staan dat hij op persoonlijke titel tweette, werd Labour aangesproken op deze tweet. Het had een negatieve impact op de partij. Hundal denkt ook dat dit op gaat voor nieuwsorganisaties en hun journalisten.
Ook het journalistieke weblog Fleet Street Blues kan zich vinden in de stap van Sky News, maar vindt het wel jammer. Er gaan volgens hen immers veel interessante Twitteraccounts van journalisten verloren. Want wanneer die alleen het laatste nieuws tweeten, dan kan je volgens hen net zo goed het centrale Twitteraccount van Sky News volgen. Maar zoals gezegd, ze kunnen zich vinden in de maatregelen van de nieuwsorganisatie. “Het is onlogisch om als Sky News zijnde journalisten te betalen om nieuws te brengen via een ander medium dan zichzelf. Ook is het onlogisch om journalisten te betalen om hun eigen sociale media achterban te vergroten door het promoten van rivaliserende nieuwsorganisaties.”

Volgens Jonathan Haynes, journalist van The Guardian, zit Sky fout met deze maatregelen. Hij vreest er net als Fleet Street Blues voor dat de Twitteraccounts van journalisten van Sky verschrikkelijk saai zullen worden. Zo saai, dat niemand ze gaat lezen. Hij verwijst naar verschillende journalisten van Sky, die juist door hun Twitter vele redacteuren van andere organisaties hebben beïnvloed. Maar het grootste nadeel volgens Haynes is dat zulke maatregelen een competitief nadeel met zich meebrengen. Hij gebruikt het voorbeeld van de opgestapte Engelse bondscoach Fabio Capello.“De Press Association zette het op Twitter net voordat de Engelse voetbalbond dat deed. Stel dat een redacteur van Sky News het verhaal als eerste had, dan moest die het eerst nog aan de redactie laten weten terwijl iedereen het al op Twitter had kunnen lezen.” Haynes is wel van mening dat niet al het nieuws eerst op Twitter gezet moet worden, maar dat zijn speciale gevallen. Grote onderzoeksverhalen bijvoorbeeld, of een exclusief verhaal. In dat soort gevallen is er geen wedstrijd om het nieuws als eerste te brengen, omdat je volgens hem de enige bent die het nieuws heeft. Twitter is volgens Haynes ook een medium waarmee je in gesprek kunt raken met je lezers. Daardoor weet je wat de lezer wilt.
“We gaan elke dag met lezers in gesprek en vragen feedback door middel van de hashtag #opennews en ons Newsdesk Live Blog. We vertellen welke reporters met verhalen bezit en geven hun Twitter aan mensen zodat zij informatie kunnen doorgeven. Dit vormt onze verslaggeving.”
Zelfs met het retweeten van andere media kunnen redacteuren het publiek van dienst zijn, zegt Haynes. “Wanneer ik een briljant stuk van de Telegraph op Twitter zet, dan geloof ik dat ik mijn volgers geef wat ze willen. Als ik alleen maar stukken van The Guardian op Twitter zet, dan doe ik ze een slechte dienst. Hoe interessanter mijn Twitter is, hoe meer ik verbonden raak met het publiek van The Guardian en zo betrek ik ze in een discussie over hoe we staan in het brengen van nieuws.” Ook zijn journalisten oud genoeg om zelf te kunnen beslissen wat slim is om op Twitter te zetten, volgens Haynes. “En wanneer zeldzame correcties nodig zijn, dan kunnen deze op een transparante manier op Twitter gedaan worden.”
Anthony de Rosa, sociale mediaredacteur bij persbureau Reuters, vindt dat Sky zich in de problemen werkt door deze maatregelen. Volgens hem moet Sky er juist voor zorgen dat de journalisten geen leugens en foute informatie verspreiden, de eerste regel van journalistiek. Maar deze maatregelen helpen daar niet bij, volgens De Rosa. Ook hij denkt dat Sky op deze manier te maken krijgt met competitieve nadelen. Hij kijkt naar ‘zijn’ Reuters, waar retweeten wel mag. “Wij hebben redacteuren die alle nieuwsbronnen controleren. Zo hebben we nieuws van over het hele web en van verschillende nieuwsorganisaties.”Ook dit is onderdeel van het voorkomen van het verspreiden van leugens en misinformatie. De Rosa denkt dat retweets een andere functie hebben dan dat wat Hundal eerder opperde. “Retweets betekenen niet per definitie een goedkeuring van de originele tweet of een erkenning dat de inhoud van de tweet een feit is. Het is een manier om te zeggen ‘kijk wat deze persoon te zeggen heeft.’”
Sebastiaan van der Lubben is docent internetjournalistiek aan de Universiteit van Leiden. Hij begrijpt de stap van Sky, maar vraagt zich af of de maatregelen wel zoden aan de dijk zetten. Informatie is volgens hem niet schaars, maar goede verhalen en scoops wel. Daarom snapt hij ook waarom deze maatregelen genomen worden. Het zou namelijk zomaar kunnen dat wanneer een redacteur een scoop vroegtijdig op Twitter lekt, dit overgenomen wordt door andere organisaties. Dan is het nieuws weg voor zijn werkgever. Maar volgens Van der Lubben is het de vraag of het dichtgooien van communicatiekanalen voor journalisten niet meer kost dan oplevert. “Brekend nieuws en Twitter bijten elkaar zelden. Sterker: ze versterken elkaar over het algemeen. En dat je af en toe een scoop misloopt door vroegtijdig lekken, dat is altijd een onderdeel van het vak geweest.”

Het gebruik van Twitter in de journalistiek zal altijd een onderwerp van discussie blijven. Ben je juist heel open op het medium, zoals Jonathan Haynes voor ogen heeft? Of probeer je juist zo min mogelijk risico te nemen, zoals Sky News? Voor allebei de standpunten is wat te zeggen. Met het standpunt van Haynes kom je meer in contact met het publiek en genereer je ook meer volgers. Volgers die misschien wel je krant willen kopen. Door het in discussie gaan met het publiek krijg je ook meer inzicht in wat er speelt bij het publiek.
Sky News wilt juist minder risico nemen. Ze willen bijvoorbeeld niet het risico lopen dat een tweet van een redacteur vanuit een professionele Twitteraccount ervoor zorgt dat zij in verlegenheid wordt gebracht. Daar valt zeker wat voor te zeggen, als mediaorganisatie wil je toch met zo min mogelijk kleerscheuren door het leven. En door het verplichten van journalisten om bij hun eigen portefeuille te blijven weet je als publiek zijnde bij wie je moet zijn voor bepaalde onderwerpen. Tevens wil je als organisatie natuurlijk eerst zelf het nieuws hebben, voordat het op Twitter staat.
Allebei de standpunten zijn niet fout, er is ook geen slechte manier om dit aan te pakken. Maar uiteindelijk ben ik zelf voorstander van openheid zoals Haynes het voorstelt. Een retweet betekent niet per definitie een persoonlijke mening en dat kun je ook meteen duidelijk maken. Verder ben ik van mening dat een journalist altijd hongerig moet zijn naar nieuws en dus ook op verschillende vlakken actief moet kunnen zijn. Door op Twitter gebonden te zijn aan een bepaalde onderwerp ben je al gauw erg eenzijdig. Tevens zijn journalisten oud genoeg om te weten wat wel en niet op Twitter kan. En mochten ze een fout maken, dan kan diezelfde journalist dat meteen weer rechtzetten. Natuurlijk wil je als organisatie het nieuws eerst hebben voordat het op Twitter staat. En dat kan ook. Met exclusieve verhalen en onderzoeksverhalen bijvoorbeeld, maar soms kan het niet anders. Het nieuws van Capello bijvoorbeeld. Wanneer je dat als redacteur zeker weet, dan zet je dat erop. En nogmaals, maak je toch een fout, dan corrigeer je dat. En dan moet je ten opzichte van je volgers door het stof als journalist zijnde. Want Twitter kan keihard zijn.

The Guardian - http://www.guardian.co.uk/media/2012/feb/07/sky-news-twitter-clampdown
Jonathan Haynes- http://www.guardian.co.uk/profile/jonathanhaynes
                             http://www.guardian.co.uk/media/2012/feb/09/sky-news-bbc-wrong-twitter

Sunny Hundal -    http://www.guardian.co.uk/profile/sunnyhundal
   http://liberalconspiracy.org/2012/02/08/in-defence-of-sky-news-re-tweeting-ban/

Fleet Street Blues - http://fleetstreetblues.blogspot.com/2012/02/sky-news-opts-for-old-fashioned-content.html

Anthony de Rosa - http://blogs.reuters.com/anthony-derosa/ http://blogs.reuters.com/anthony-derosa/2012/02/07/sky-news-longs-for-victorian-internet-applies-dark-age-social-policy/

Sebastiaan van der Lubben - http://vanderlubben.wordpress.com/
http://vanderlubben.wordpress.com/2012/02/08/twitterverbod-skynews-begrijpelijk-en-dom/

Joost Ebergen niet naar Real Mallorca B

Sat, 29 Jan 2011 14:36:00 +0100

MALLORCA/NIJMEGEN - Joost Ebergen (20) heeft besloten niet in te gaan op een voorstel van Real Mallorca B. Volgens de speler van NEC Nijmegen was het aanbod van de Spaanse club te risicovol om te accepteren.

“Ze boden me een contract voor anderhalf jaar aan waarin stond dat wanneer ze degradeerden, mijn contract ontbonden zou worden”, aldus Ebergen. “Daar hadden mijn zaakwaarnemer en ik geen goed gevoel bij. Ik kan niet het risico lopen om daar binnen een half jaar weer op straat te staan.”

Joost Ebergen gaat niet naar Mallorca (Foto: Peter Kuijpers)

NEC Nijmegen
Hij gaat het seizoen afmaken bij eredivisionist NEC Nijmegen. “De transferperiode is over twee dagen afgelopen. Ik heb nog een contract voor een half jaar bij NEC en hopelijk kan ik me in die tijd ergens in de kijker spelen.”

Je mist meer dan je meemaakt.: Grouphug voor energie in Oss

Sat, 29 Jan 2011 14:34:25 +0100

Je mist meer dan je meemaakt.: Grouphug voor energie in Oss:

tiesdejournalist:

VEGHEL/OSS - Zin om te dansen en te knuffelen? Op donderdag 10 februari februari kan het. Leerlingen van ROC de Leijgraaf in Oss en Veghel gaan namelijk een flashmob (plotselinge dans, red.) met een echte grouphug organiseren in het centrum van Oss. Dit alles staat in het teken van de…

Van Ballegooij (FC Uden) kiest voor zichzelf

Thu, 27 Jan 2011 13:49:00 +0100

UDEN - Op de teamfoto van FC Oss van het seizoen 2009-2010 staat hij in keeperstenue tussen Wilko de Vogt en Bart van Hintum. FC Oss is gedegradeerd naar de Topklasse, De Vogt staat inmiddels onder contract bij landskampioen FC Twente en Van Hintum is basisspeler bij FC Dordrecht in de Jupiler League. En Van Ballegooij? Hij voetbalt in de vijfde klasse met FC Uden tegen degradatie. “Mijn verstand heeft het van mijn hart gewonnen.”

Hij kon blijven bij FC Oss. “Ik zou geen eerste keeper worden en dan moet je keuzes maken. Toen besloot ik om alles op school te gooien. Toen ik in vijf havo zat mocht ik meetrainen met TOP Oss. Mede daardoor ben ik toen gezakt. Nu kies ik wel voor een maatschappelijke carrière. Het was een hele moeilijke keuze, maar mijn verstand heeft het van mijn hart gewonnen”, aldus de PABO-student. Van Ballegooij wilde eigenlijk een jaar niks gaan doen. Maar toen kwam FC Uden in beeld. “Dat is mijn club. Ik ben daar in 2005 weggegaan om in de jeugd van TOP Oss te gaan spelen. Mijn ouders beheren daar de kantine en ik ben altijd actief geweest voor FC Uden. “

Dennis van Ballegooij in zijn tijd bij FC Oss

Manusje van alles
Keepen doet hij echter niet. “Al trillen mijn handen wel elke week. Maar ik ben wat later ingestroomd en ik wilde de keepers niet in de weg lopen. De doelmannen waren al bekend en dan zou het voor hen vervelend zijn als ik er ineens in zou staan. En als voetballer doe ik goed mee in het veld. Ik ben nu het manusje van alles. Ben begonnen achter de spitsen, daarna centrale verdediger en de laatste wedstrijden ben ik spits.” Volgend seizoen wil Van Ballegooij ‘gewoon’ weer gaan keepen. “Eerst moet ik mijn propedeuse gaan halen. Pas als ik die heb ga ik nadenken over een andere club.” De omschakeling van Jupiler League naar de vijfde klasse was wennen voor hem. “Het verschil in niveau is nog groter dan tussen dag en nacht. De mentaliteit bijvoorbeeld. Maar ook de trainingsintensiteit. Bij FC Oss trainde ik acht keer per week. Nu is het soms twee keer per week. En ook al heb ik geen officiële wedstrijd gespeeld bij FC Oss, ik heb wel veel ervaring op kunnen doen. Ik kan de jongens bij ons veel uitleggen. Ik coach veel in het veld en ik merk dat ze dat waarderen. En als ze iets niet snappen, vragen ze het aan mij.”

Ambities
In zijn tijd bij FC Oss zijn er in Uden een nieuwe voorzitter en een nieuwe trainer gekomen. “Ook is FC de Rakt als club erbij gekomen. Nu willen we natuurlijk de tweede club van Uden blijven. En de voorzitter en de trainer zijn ambitieus en willen omhoog met de club.” Ondanks de ambities staat FC Uden slechts op een elfde plaats in de vijfde klasse. “We hebben een jonge voetballende ploeg. Fysiek hebben we problemen in deze klasse. Voetballend zijn we vaak beter, maar fysiek worden we vaak overlopen. We krijgen binnenkort ook Thijs van der Voort (ex-sv TOP) er weer bij. Die is ook heel belangrijk in de coaching.” Zondag wacht directe concurrent RKVV Keldonk, dat slechts een puntje meer heeft dan FC Uden. “Dat is een goede mogelijkheid om te stijgen. Maar we moeten ook van onszelf eisen dat we gaan stijgen. Sterker nog, we moeten voor een periodetitel gaan.”